"... Είναι συνηθισμένο να βλέπεις άνδρες να παλεύουν, όμως όταν παλεύουν γυναίκες είναι σοβαρή υπόθεση..."  Ian Flemming: "From Russia With Love"

     Όμως η αρχαία Ελλάδα δεν έχει την αποκλειστικότητα. Υπήρχαν πολλές κοινωνίες, όπου η πάλη ήταν ή μοναδική αθλητική δραστηριότητα των γυναικών. Στη Μογγολία οι πιο δυνατές γυναίκες πάλευαν σε αγώνες, που έσπαγαν κόκαλα για την ανάδειξη της ικανότερης. Στις μητριαρχικές φυλές των βεδουίνων οι γυναίκες πάλευαν για διασκέδαση, ενώ στη Ρώμη του δεύτερου μ.Χ. αιώνα εμφανίστηκαν οι πρώτες επαγγελματίες παλαίστριες, που περιόδευαν τις επαρχίες της αυτοκρατορίας μαζί με άλλους αθλητές και καλλιτέχνες σε συγκροτημένους θιάσους. Υπάρχουν τόσες αναφορές και ιστορικά ντοκουμέντα, που θα μπορούσαν να γεμίσουν σελίδες.

   Στη σύγχρονη εποχή, η γυναικεία πάλη είναι γνωστή περισσότερο ως επαγγελματικό άθλημα και οφείλει την καταξίωσή της στη Mildred Burke, μια πολύ δυνατή γυναίκα μετρίου αναστήματος με ιδιαίτερα αναπτυγμένους μυώνες, που εμφανίζεται στ προσκήνιο στις αρχές της δεκαετίας το '30. Η Burke, που είναι παντρεμένη με το μεγαλοπαράγοντα της επαγγελματικής πάλης και προπονητή των περισσοτέρων παλαιστριών εκείνης της εποχής Billy Wolfe, νικάει όλες τις αντιπάλους της και αναγνωρίζεται το 1936 από την Ομοσπονδία Επαγγελματικής Πάλης των ΗΠΑ ως πρωταθλήτρια γυναικών. Στα επόμενα 18 χρόνια δίνει κοντά στους 2000 αγώνες χωρίς να ηττηθεί ποτέ έως ότου αποχωρεί από την  ενεργό δράση το 1954. 

    Αντικαταστάτρια της Burke στον τίτλο της πρωταθλήτριας είναι η June Byers μια τριαντάχρονη γυναίκα από το Texas. Η Burke και η Byers δεν έχουν παλέψει ποτέ μεταξύ τους, όμως η Byers τυχαίνει να είναι προστατευόμενη του Billy Wolfe συζύγου της Burke!. Το κακό για τη Burke είναι διπλό: χάνει το σύζυγό της από τη Byers, και εξαναγκάζεται σε αποχώρηση από την ενεργό δράση χωρίς να της δοθεί η ευκαιρία ποτέ να υπερασπιστεί τον τίτλο της. Παραμένει όμως κοντά στο άθλημα, ταξιδεύει στην Ιαπωνία, όπου διαδίδει τη γυναικεία πάλη, αναζητεί ταλαντούχες αθλήτριες και ιδρύει στην Καλιφόρνια ένα γυμναστήριο, πάλης αποκλειστικά για γυναίκες. Το γυμναστήριο της Burke λειτουργεί τριάντα χρόνια και τροφοδοτεί τη γυναικεία πάλη με μερικά από τα πιο γνωστά ονόματα της εποχής. Παράλληλα για να καλύψει τα λειτουργικά έξοδα του γυμναστηρίου παράγει ταινίες 8mm με αγώνες μεταξύ των μαθητριών της, που φέρνουν το άθλημα πιο κοντά στο κοινό..

    Η June Byers παραμένει πρωταθλήτρια ως το 1958 και γίνεται γνωστή για τον αριστοτεχνικό τρόπο, που βάζει "πλάτη" τις αντιπάλους της. Κατά σατανική σύμπτωση όμως χάνει και η ίδια τον τίτλο κατά τον ίδιο τρόπο, όπως και η προκάτοχός της. Η διάδοχός της είναι πάλι μια νεότερη γυναίκα, που ονομάζεται Lillian Elisson, αλλά παλεύει με το ψευδώνυμο Fabulous Moοlah. Η διαφορά είναι ότι στους μεταξύ τους αγώνες η Byers νικούσε πάντοτε τη Moolah!

    Η Fabulous Moolah διατηρεί τον τίτλο της πρωταθλήτριας κόσμου για 27 ολόκληρα χρόνια δίνοντας περισσότερους από 2500 αγώνες, όπου νικάει αποφασιστικά όλες τις άλλες διεκδικήτριες. Διέθετε άριστη τεχνική, που της επέτρεπε να φθάνει ως το διασυρμό των αντιπάλων της καταφεύγοντας συχνά σε κόλπα και λαβές, που έφταναν στα όρια της κοσμιότητας και την έκαναν μάλλον αντιπαθή στο κοινό. Τη στιγμή της αναγγελίας της ως νικήτριας λίκνιζε προκλητικά τη μέση της, ενώ στη διάρκεια του αγώνα δε δίσταζε ακόμα και να τραβάει τα μαγιό των αντιπάλων της και να τις βάζει τέλος πλάτη αιχμαλωτισμένες σε ταπεινωτικές στάσεις. Η Moolah ήξερε να νικάει! Τον Ιούλιο του 1972 η Moolah ήταν η μία από τις δύο επαγγελματίες παλαίστριες, που αγωνίστηκαν επίσημα για πρώτη φορά στη Νέα Υόρκη. Στον αγώνα, που έγινε στο Madison Square Garden υπό τα βλέμματα 18000 θεατών νίκησε ύστερα από σχετικά εύκολο αγώνα τη Vicky Williams. Τότε η Moolah πλησίαζε τα σαράντα, ενώ η Williams ήταν μόλις 22. Κάποτε όμως έρχεται το τέλος. Το 1985 η Moolah ηττήθηκε από τη Wendy Richter, που είχε ως manager τη ροκ τραγουδίστρια Cindy Laupert. O αγώνας, όπως και η γυναικεία πάλη προβλήθηκαν από το MTV σε ολόκληρο τον κόσμο.
 

Οι δεκαετίες του '50 και του '60 είναι η "χρυσή εποχή" του αθλήματος. Στις ΗΠΑ οι γυναικείοι αγώνες αρχίζουν να προβάλλονται από την TV, ενώ τα σχετικά περιοδικά της εποχής αφιερώνουν σε κάθε τεύχος τους μερικές σελίδες στη γυναικεία δραστηριότητα της πάλης και δημοσίευαν συστηματικά τα γυναικεία ratings. Από το 1965 αρχίζουν να εκδίδονται μάλιστα και περιοδικά, που αφορούν αποκλειστικά τη γυναικεία πάλη. Οι παλαίστριες φωτογραφίζονται όπως οι σταρ του Hollywood ντυμένες με μαγιό από στιλπνό ύφασμα και ψηλά τακούνια. Πολλές από αυτές είναι άλλωστε ωραίες γυναίκες, που θα μπορούσαν να σταθούν στα κινηματογραφικά πλατό. Συχνά, η δημοσιότητα που απολαμβάνουν είναι δυσανάλογα μεγάλη με τις αθλητικές επιδόσεις τους και σχετίζεται περισσότερο με την εμφάνισή τους. Η Penny Banner, η Judy Grable και η Ann Casey είναι τρεις από τις πλέον προβεβλημένες. 

    Η Penny Banner άρχισε την καριέρα της το 1954, όταν ήταν μόλις 19 ετών. Ως τότε ήταν παίκτρια μιας κολεγιακής ομάδας basket. Σύντομα έγινε γνωστή στους κύκλους της Ομοσπονδίας ενώ το 1960 απόκτησε έναν αφοσιωμένο διάσημο θαυμαστή, τον Elvis Presley, με τον οποίο σχετίστηκε φιλικά ως το θάνατό του το 1977. Τότε η Banner διέκοψε και την καριέρα της.

    Η Judy Grable, που πάλευε ξυπόλητη, ήταν γνωστή ως "ξυπόλυτη κόμισα". Ισχυριζόταν ότι η άμεση επαφή των πελμάτων της με το δάπεδο τη βοηθούσε να διατηρεί την ισορροπία της! Έστω κι αν αυτό δεν ήταν σωστό, ήταν σίγουρα ένας καλός τρόπος να τονίζει τα καλλίγραμμα πόδια της. Στην παιδική ηλικία της δούλευε μαζί με τους γονείς της ως ακροβάτισσα σε τσίρκο, όμως όταν έγινε 17, αποφάσισε να στραφεί στην επαγγελματική πάλη. Αν και η ακροβατική παιδεία της τη βοηθούσε να κάνει θεαματικές κινήσεις, εντούτοις οι νικηφόροι αγώνες της ήσαν πολύ λίγοι. Προπονημένη και αυτή από το Billy Wolfe, ήταν ο στόχος της οργής και το μόνιμο θύμα της Moolah. Η Moolah ίσως λάμβανε τα μέτρα της για να μην έχει την τύχη των προκατόχων της στον τίτλο. Δήλωνε ότι μισούσε τη Judy Grable και φρόντιζε να το δείχνει στους αγώνες τους. Η ίδια αναγνώριζε την ανωτερότητα της Moolah, είχε την ελπίδα όμως ότι κάποτε θα έπαιρνε τη ρεβάνς. Δεν την πήρε ποτέ! Το 1967 αναγκάστηκε να εγκαταλείψει εξ αιτίας ενός σοβαρού τραυματισμού της σε έναν αγώνα με την Penny Banner. Λίγα χρόνια αργότερα ένα νέο κορίτσι της πάλης, η Barbara Nichols, δανείστηκε το επώνυμο Grable και έγινε γνωστή ως Joyce Grable. Όπως και Judy, έτσι και η Joyce δεν κατάφερε ποτέ να νικήσει τη Moolah. Μια λεπτομέρεια: Η Wendy Richter, που αφαίρεσε τον τίτλο από τη Moolah το 1985 είχε πάρει μαθήματα πάλης από τη Joyce Grable!

    Η Ann Casey εργαζόταν ως βοηθός κομμώτρια, όταν μια πελάτισσα της την έπεισε το 1961, όταν ήταν ακόμα 18 χρόνων, να δοκιμάσει στην επαγγελματική πάλη. Όπως και Judy Grable δε νίκησε σε πολλούς αγώνες, όμως από τη συμμετοχή της στην  πάλη κερδισμένο ήταν μάλλον το ίδιο το άθλημα, που απόκτησε την ωραιότερη ίσως εκπρόσωπό του. Η Casey δεν εγκατέλειψε ουσιαστικά ποτέ την πάλη, αφού εξακολουθεί να αγωνίζεται- έστω και κάπως αραιά- έως σήμερα!

    Την ίδια εποχή η Ευρώπη προσπαθεί να ακολουθήσει. Γαλλίδες , Ιταλίδες και Γερμανίδες κατά κύριο λόγο παλαίστριες περιοδεύουν εδώ κι εκεί δίνοντας αγώνες σε γυμναστήρια και νυχτερινά κέντρα. Όπως συμβαίνει και σε πολλούς άλλους τομείς έτσι και στη γυναικεία πάλη το glamour στην Ευρώπη είναι μικρότερο έναντι του Αμερικάνικου. Η Lina Magnani, και η Colette de Cotignies από τη Γαλλία, η Stefi Taub από τη Γερμανία,η Margit Coltay από την Ουγγαρία και η Sonia Upsala από τη Σουηδία είναι τα πιο γνωστά ονόματα της δεκαετίας του '60. Το Bordeaux στη Γαλλία συγκεντρώνει τη μεγαλύτερη δραστηριότητα, ενώ στο Βερολίνο και το Αμβούργο συγκροτούνται μόνιμες ομάδες γυναικείας πάλης με τακτικές εμφανίσεις. Εκεί διοργανώνονται και οι πρώτοι αγώνες πάλης γυναικών σε λάσπη, συχνά με γυμνές αντιπάλους. Στην καλοκαιρινή Αθήνα του 1962 το ίδιο βράδυ, που ο Ολυμπιακός κέρδισε σε φιλικό αγώνα με 2-1 τη Santos του Πελέ, 5000 θεατές προτιμούν να στριμωχτούν στο πέταλο της θύρας 13 του γηπέδου του ΠΑΟ για να παρακολουθήσουν έναν επαγγελματικό αγώνα γυναικείας πάλης ανάμεσα στη Lina Magnani, και την Colette de Cotignies. Στα επόμενα χρόνια και ως το 1967 θα ακολουθήσουν σποραδικά κι άλλοι τέτοιοι αγώνες. Παράλληλα αρχίζουν να κάνουν δειλά την εμφάνισή τους κάποιες Ελληνίδες παλαίστριες με πιο γνωστή την Κούλα Ρασβάνη.

    Στη δεκαετία το '80 το πρόσωπο της γυναικείας πάλης αλλάζει. Τα trends της εποχής ευνοούν τις αθλητικές γυναίκες. Προκαταλήψεις αιώνων γκρεμίζονται, οι γυναίκες επιδίδονται στο bodybuilding και οι ερασιτεχνικές ομοσπονδίες κλασσικής πάλης δέχονται γυναίκες. Το 1986 διοργανώνεται στη Νορβηγία το πρώτο διεθνές μήτινγκ γυναικείας πάλης στο ελεύθερο ολυμπιακό στυλ με τη συμμετοχή αθλητριών από τις Σκανδιναβικές χώρες, την Ολλανδία τη Γαλλία και τη Ιαπωνία. Στα επόμενα χρόνια ο αριθμός των Ομοσπονδιών, που στέλνουν αθλήτριες σε παρόμοια μήτινγκ πολλαπλασιάζεται και το 1989 η Ελλάδα συμμετέχει για πρώτη φορά στο παγκόσμιο πρωτάθλημα, που έγινε στο Martigny της Ελβετίας με την Ελένη Μιντζιφίρη γυμνάστρια από τη Χαλκίδα, που αγωνίστηκε στην κατηγορία των 70 κιλών. Στο ημιτελικό ηττάται με πλάτη από την Αμερικανίδα Leia Kawawi και καταλαμβάνει την τέταρτη θέση.

    Την ίδια εποχή στο χώρο της επαγγελματικής πάλης η οργανωτική δομή αλλάζει. Η WWF (World Wrestling Federation), που κυριαρχούσε ασφυκτικά ως τότε, χάνει σταδιακά την αποκλειστικότητά της. Ιδρύονται ανεξάρτητες ομοσπονδίες (Indies), από τις οποίες αναδεικνύονται νέες αθλήτριες με πιο γνωστή τη Misty Blue. Ταυτόχρονα συγκροτείται η LPWA (Ladies Professional Wrestling Association) μια νέα ομοσπονδία αποκλειστικά για τις γυναίκες επαγγελματίες της πάλης. H Lady Stallone (μητέρα του γνωστού Sylvester) ιδρύει το 1985 τις GLOW (Gorgeous Ladies of Wrestling), που περιοδεύουν τις ΗΠΑ από άκρη σε άκρη και προβάλλονται από την TV ως ένα από τα πιο δημοφιλή show (τουρνουά των GLOW έχουν προβληθεί και από την ελληνική TV). Όμως η μεγάλη ώθηση του αθλήματος οφείλεται στην καθιέρωση του video στα μέσα της δεκαετίας του �80 ως απαραίτητου εξαρτήματος του οικιακού εξοπλισμού. Οι ενδιαφερόμενοι μπορούσαν πλέον να απολαμβάνουν το άθλημα καθισμένοι αναπαυτικά στην πολυθρόνα τους.

    Η αρχή έγινε από τη Rosalynn Royce μια παλιά εκπαιδευόμενη της Mildred Burke, που ίδρυσε το 1981 τα Golden Girls (χρυσά κορίτσια) , μια ομάδα γυναικών, τις οποίες επέλεγε μάλλον βάσει των σωματικών προσόντων τους παρά το παλαιστικό ταλέντο τους. Μέσα σε δύο χρόνια παρήγαγε σε video περισσότερες από 200 ώρες γυναικείας πάλης. Το παράδειγμα ακολούθησαν εκατοντάδες εταιρίες σε ολόκληρο τον κόσμο, οι οποίες στα χρόνια, που μεσολάβησαν  παράγανε αναρίθμητες βιντεοταινίες καλύπτοντας μια τεράστια ποικιλία στυλ. Από κλασσική και επαγγελματική πάλη, έως πάλη σε λάσπη, ή λάδι και γυναικείο sumo! 

  Είναι δύσκολο να εκτιμήσει κανείς σήμερα τη συνολική εικόνα, καθώς η γυναικεία πάλη φαίνεται να ακολουθεί την περίφημη παγκοσμιοποίηση. Από πλευράς θεαματικότητας η επαγγελματική πάλη φαίνεται να κερδίζει στις ΗΠΑ το χαμένο της έδαφος με μια νέα γενιά παλαιστριών, που κόβουν την ανάσα και διαμόρφωσαν ένα νέο προφίλ στο άθλημα. Ανεβαίνουν στο ρινγκ φορώντας βραδινές τουαλέτες και ψηλά τακούνια και παλεύουν χωρίς κανόνες. Συχνά νικήτρια είναι εκείνη, που θα γδύσει την αντίπαλό της και θα τη βάλει πλάτη.. Οι αγώνες τους μεταδίδονται κάθε εβδομάδα στην καλωδιακή TV, κι όπως είναι ευνόητο, έχουν δημιουργήσει φανατικούς οπαδούς και εχθρούς. Η Sable, που ήταν το κορίτσι της αμερικάνικης έκδοσης του Playboy τον Απρίλιο 1999, η Francine, η Ivory, η Tammy Sytch, η Beulah, η miss Kitty, η ελληνικής καταγωγής Dawn Marie Psaltis και αρκετές άλλες έχουν πιστούς οπαδούς οργανωμένους σε fan club και δικιά τους σελίδα στο Internet μέσω της οποίας διαθέτουν βιντεοκασέτες, φωτογραφίες και αναμνηστικά. 

    Το ερώτημα ποια από όλες είναι η πρωταθλήτρια μάλλον δεν έχει απάντηση, αφού κάθε εταιρεία, ή σύλλογος διαθέτει τη δική του πρωταθλήτρια. Αυτό έχει όμως μικρή σημασία, αφού σε ολόκληρο τον κόσμο είναι χιλιάδες οι γυναίκες, που ασχολούνται με όλα τα στυλ της πάλης. Από το 1998 οι καλύτερες από αυτές συγκεντρώνονται κάθε Μάιο για τρεις ημέρες στην Καλιφόρνια σε μιαν εκδήλωση, που λέγεται Women Wrestling Convention. Εκεί έχουν την ευκαιρία να αγωνιστούν αθλήτριες από διαφορετικούς συλλόγους, ή και χώρες, που επιδίδονται στο ίδιο στυλ. Ίσως έτσι ξεκαθαρίσει το τοπίο. Ως τότε όμως μπορούμε να παρακολουθούμε τη γυναικεία πάλη παραμερίζοντας τις απορίες μας. 

 Το υλικό των σελίδων αυτών μας προσέφερε ευγενικά από τη συλλογή του ο φίλος των Μυωδών Γυναικών, A.Τ.. Μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί του με email για περισσότερες πληροφορίες όσον αφορά τη γυναικεία πάλη.